Park Narodowy Wadi el-Gemal: Dolphin House, rafa Samadai i co naprawdę można tam robić

Wadi el-Gemal – Hamata to chroniony obszar wybrzeża i wysp na południe od Marsa Alam, zarządzany przez egipski wydział ochrony przyrody. Obejmuje rafy, namorzyny, łąki traw morskich i kilka bezludnych wysp — to nie jedno miejsce, do którego po prostu dojeżdża się samochodem.

Rafa Samadai (laguna w kształcie podkowy, którą większość nazywa Dolphin House) oraz zatoka z trawą morską Abu Dabbab leżą wewnątrz lub tuż przy granicy tego chronionego obszaru. To nie szczegół marketingowy — to powód, dla którego dostęp jest kontrolowany, a nie wolny.

Samadai ma posterunek strażników i strefę pływania wyznaczoną linami. Łodzie rejestrują się, płacą opłatę ochronną za gościa i trzymają się wyznaczonych pasów, aby żyjące tam delfiny butlonose nie były otaczane przez ruch. To prawdziwy powód, dla którego jednodniowe wycieczki odbywają się z licencjonowanym operatorem łodzi, a nie jako dojazd taksówką i wejście samemu — sama laguna jest dostępna wyłącznie od strony wody, a wejście jest kontrolowane na posterunku strażników.

Abu Dabbab przylega do wybrzeża i technicznie da się do niego dojść pieszo z kilku hoteli, ale łąka trawy morskiej, na której pasą się diugonie, leży spory kawałek wpław, a i tu obowiązują parkowe zasady dotyczące odległości od zwierząt morskich.

W praktyce: rezerwujecie wycieczkę łodzią, która obejmuje już wstęp do parku, przewodnika znającego aktualne zasady oraz powrót zgodny z czasem pobytu dopuszczonym przez strażników. Dokładnie to zapewniają nasza wycieczka na Samadai oraz dzień z diugoniami w Abu Dabbab — opłata i odprawa są wliczone w cenę, to nie dodatek negocjowany na plaży.

Jeśli mieszkacie na południu, blisko samej Hamaty: niektóre hotele leżą na terenie parku lub tuż obok i mogą zorganizować wstęp bezpośrednio — warto zapytać przy zameldowaniu, zamiast zakładać, że jednodniowa wycieczka to jedyna droga.

Rafa Sataya leży jeszcze dalej na południe, przy Hamacie, i stanowi osobny obszar chroniony z własną procedurą uzyskania zgody — to częściowo dlatego wycieczki na Sataya trwają dłużej i kosztują więcej niż na Samadai: więcej trasy, więcej formalności, mniejszy dzienny limit łodzi.